İbrahim Özgün Özkan » Hayata Dair Kişisel Yazılarım

Önümdeki 3 Haftam

İbrahim Özgün — Mon, 23 Jan 2012 15:43:32 +0000

Sınav dönemimin bitmesiyle 3 haftalık tatilim başladı. Pek güzel bir şekilde başlamadı tabi, gerek kritik derslerimin sonuçlarını bekleyecek olmam gerekse bir önceki yazımda anlattığım haciz olayını henüz tam olarak çözememiş olmam nedeniyle genel bir gerginlik var üstümde.

Herşeye rağmen 3 haftalık bir tatil var elimde ve ikinci dönem'e kafam rahat başlamak için bu süreci iyi değerlendirmek istiyorum. Aslında kendime vakit ayırmayı düşünüyordum ancak öyle olmayacak. İlk hafta Hakan'ı ağırlayacağım, sonraki 2 hafta da ailem burda olacak 2 hafta boyunca da onları ağırlayacağım. Bu süreç içinde bir yandan da bolca kitap okuyup spor yapmak istiyorum.

Sınav dönemi nedeniyle spor yapamamıştım kendimi bir program hazırladım ve tekrardan başlıyorum hemen, kardiyo ağırlıklı çalışacağım. Kick Boks antremanlarımı yapıp akşamları da koşuya çıkacapım. Ayrıca bolca uyuyup arta kalan vaktimde de gitar çalmak istiyorum.

Şimdilik planım bu. 3 haftalık tatilimde misafirlerimi ağırlayıp, biraz yoğun spor yapıp, bolca okuma yaparak yeni yazılar yazmak istiyorum.

bu süreçte okumayı planladığım kitaplar:
-Kalkınma İktisadı, yükselişi ve gerilemesi/Fikret Şenses
-Ekonomi Politikası/Mahfi Eğilmez, Ercan Kumcu
-Türkiye'de Çağdaşlaşma/Niyazi Berkes
-Türkiye'nin Siyasi Hayatında Batılılaşma Hareketleri/ Tarık Zafer Tunaya
-100. yılında Jön Türk devrimi/Sina Akşin,Sarp Balcı, Barış Ünlü

Son bir haftam

İbrahim Özgün — Mon, 23 Jan 2012 00:46:45 +0000

9 Ocak Pazartesi günü final haftam başladı. Vizelerde 45'in altında olan bir tanesi seçmeli olmak üzere toplamda 2 dersim vardı. Yani biraz düzgün bir çalışmayla bu dönemi kotarabilirdim. Ancak vizesi düşük olan derslerimden -esas oğlan- kıvamında olan ve bölümün en zor derslerinden birtanesi olarak tanımlayabileceğimiz, okulumun uzamasına neden olan ders yani Matematiksel İstatistik dersi'nden kalmam okulumu fazladan 1 yıl daha uzatacağından stresli bir şekilde finallere başladım.

İlk hafta genel olarak iyi geçti diyecekken ilk haftanın son sınavında vizesi 86 olan ve gayet iyi olduğum Makro dersinde tam bir akıl tutulması yaşadım. Önceki gece hiç uyumamıştım, sabah 10'da başka bir sınava girdim ve akşam 4'e kadar okulda Makro sınavını bekledim. Neticede sınav esnasında resmen kafam durdu ve iyi bir kağıt veremedim. Makro dersini 2. sınıfta geçmeme rağmen daha yüksek bir notla geçmek ve ortalamamı yükseltmek için tekrardan almıştım. Okuldaki dersler arasındaki bağ sisteminde kritik bir yerde Makro dersi, eğer geçemezseniz 3. sınıf dersi olan Matematiksel Ekonomi ve Para Teorisi dersini alamıyorsunuz. Sonuç olarak ilk dönem Makro'dan kalırsam ikinci dönem bahsettiğim 2 dersi alamayacağım. Durduk yere başıma iş açtım durumu yani.

SALI günü: Neyse ilk hafta bu şekilde bitti ikinci haftanın ilk sınavında bir kağıt olayı yaşadım ki fakültede 10 yıl konuşulabilcek kapasitede birşey olmasına rağmen, buradan yazamıyorum ama fazlasıyla stres yaşattı. Salı günü de bu şekilde geçti.

ÇARŞAMBA günü en baba derslerden biri olan Para Teorisi dersinin sınavına giderken cep telefonuma şöyle bir msj geldi: ''………. Kuşadası/Aydın adresinize ….. tesisat numaralı icralık ayedaş borcundan dolayı haciz işlemi yapılacaktır'' sınav öncesi mesaj'ı atan hukuk bürosuna telefon açtım sekreter biz sizi arayacağız dedi, tatmin olmayınca abime tesisat numarasını gönderip ilgilenmesini istedim ve sınava girdim. Sınavdan çıkınca abimden bilgi aldım İstanbula geldiğimde taşındığım ilk evde 24 Haziran-24 Temmuz 2008 tarihleri arasında 1100 liralık bir elektrik kullanımı olmuş ve bu borç günümüze kadar faiziyle 2300 lira olmuş. Sorun şurda ki ben 18 Haziran 2008 tarihinde o aboneliği kapatmıştım(18 Haziran o zaman ki ev arkadaşım Murat'ın doğum günüydü ve hazırlığı geçme sınavımızın açıklandığı gündü, çok net hatırlıyorum. hatta depozit'i alarak o parayı da harcamıştım) ancak elimde o tarihe dair abonelik'i kapattığıma dair bir belge yoktu. O tarihler arasında o evde olmadığımı ispatlayacak şeyleri hemen aradım, sonraki evimin kira kontratı yoktu, ayrıca o evden de ikametgah'ımı da 2008'in Eylül ayında aldırmışım. sonuçta gayet sıkıntı bir durum içine düştüm. Çarşamba günü bu şekilde geçti tek teselli sınavımın iyi geçmesiydi.

PERŞEMBE günü: 10'da başka bir sınava girdim, sınavdan çıkınca bu işleri takip edebilmek için Kadıköy'deki Ayedaş müdürlüğüne geldim orda da elektriğinizi kapatmamışsınız borcunuz var icraya düşmüş ödemeniz lazım dediler. Yahu ben bu tarihlerde o evde değildim, 1 ay'da 1100 liralık elektrik nasıl kullanayım dedim(ayrıca bu süreç içinde o evi ayarlayan emlakçıyla da konuştum, ben ayrıldıktan sonra daireye giren kiracı olmamış 1 buçuk yıl sonra da ev'i bir inşaat şirketi almış, binayı yıkmış ve yeni bir apartman yapmış) iş iyice karıştı beni Kartal'daki Ayedaş'ın ilgili bölge merkezine yönlerdirdiler. Mesai saatleri içinde oraya yetişmem söz konusu olmadığı için eve geldim ve Kartal'daki Ayedaş'ın taakkuk bürosunu aradım oradan incelenince bir hata olduğu benim aslında aboneliğimin kapatıldığını söylediler. Ağustos 2008'de Ayedaş sistem değiştirmiş, bu tarihten önce hesap kapattıran abonelerde benzer problem yaşadıklarını söylediler. Yalnız süreç icralık olduğu için dilekçe yazmam gerektiğini ve kendilerinin dilekçeyi değerlendirip hukuk bürosuna haber vereceklerini söyledier. Ben de hemen bir dilekçe yazıp onlara faksladım ve ulaşıp ulaşmadığını onaylattıktan sonra eve gelip uyudum çünkü ertesi gün en önemli sınavım vardı. Uyanınca lenslerimden birtanesini kaybettim ve yedek lens'im yoktu bi gözümde lens bir gözümde lens yok o halde sınava çalışacaktım ki para çekmeye gittim, Ziraat Bankası bankamatiğimi kaybettiğimi farkettim, diğer hesaplarımda para yoktu. bütün param ziraat bankasındaydı ve ben bankamatiğimi bulamıyordum, cepte 20 lira parayla kaldım. Neyseki abime haber verdim ve o Garantideki hesabıma biraz para çıktı. sonrasında da arkadaşlarımla buluştum sabaha kadar uyumaksızın sınava çalıştıktan

CUMA günü: sabah sınava gidiyorduk ki telefonuma ilke hukuk bürosundan bir mesaj daha '' icralık ayedaş borcunuzdan dolayı haciz işlemini durdurabilmek için ödeme dekont'unuzu şu numaraya fakslayın'' mesajı aldıktan sonra bir aksilik mi var acaba diye düşündüm ama arayıp konuşacak vaktim yoktu,sınava girdim. Sınavım kritik geçti, eğer dersten kalırsam ya 900 dolar verip Boğaziçi Üniversitesinde yaz okulunda alıcam ya da okulum 1 yıl daha uzayacak bunun verdiği gerginlikle birlikte hukuk bürosunu tekrardan aradım. Biraz sert bir konuşma oldu (hukuk bürosunu siz arayınca müşteri memnuniyeti olayına görüşmeler kayıt altına alınıyor, onlarsa sizi alakasız bir telefondan arıyorlar ve gayet rahat konuşuyorlar -nasıl itiraz etcen yahu bu borcun geri dönüşü yok, -cumartesi geliyoruz icraya,-sen ayedaşı ara bana geri dön o zaman vs'') ben bu konuşmada -yahu çarşamba günü mesaj atıyorsun 2300lira borcun var, cumartesiye kadar yatırmazsan ananın babanın evini haczetcez diyorsunuz., itiraz etcem diyorum yok artık itiraz edilcek birşey yok diyorsunuz şaka mısınız tarzında bir konuşma geçti aramızda. son durum bu.

Pazartesi günü Ayedaş'ın Kartal'daki bölge müdürlüğüne gideceğim ve çözeceğim umarım..

23 olduk Üstadım, ondan yavaştan alıyoruz Hayatı..

İbrahim Özgün — Thu, 28 Oct 2010 13:21:11 +0000

23 yıl olmuş ''-merhaba dünya'' diyeli, tahmini olarak tamamlamış durumdayım hayatımın 3te birini. Her ne kadar geçmişten çok geleceğe yoğunlaşsam da, gelecekle ilgili hayallerimi geçmişin pişmanlıklarına, yaşanmışlarına ya da yaşanamamışlıklarına yeğlesem de insan zaman zaman durup geriye bakmalı. Çok da kafasına takmadan düşünmeli insan, biraz hayat muhasebesi yapmalı, neler yaptım? neleri yapmalıydım? diye sorgulayabilmeli kendini.

23 yıla pek çok şey sığdırmaya çalıştım, çok şey de sığdırdım 4 farklı şehir, 8 farklı okul, 2 farklı ensturman, 4 farklı lisans, çok sayıda tanıdık, azımsanmayacak kadar çok arkadaş, 3-5 dost, 9-10 yazı, 1 yabancı dil, unutmak istemeyeceğim onlarca hatıra, hatırlamaktan yorulduğum pişmanlıklar falan filan…

Bir şekilde geçti bu kadar sene ve yaşamdan zevk almak için uyandığım her gün tüm bunlara yenileri ekleniyor. Ne mutlu bana ki her sabah birşeyleri yetiştirmenin telaşını, geç kalmışlık ya da yarıda kalmışlık vs gibi hisleri bi kenara bırakıp hayattan zevk almaya bakarak güne başlayabiliyorum.

23 yıl olmuş yani abartılcak bi yanı olmamakla birlikte boru da değil hani yaşamışız az çok bişiler. Birileri gelmiş hayatıma anlam katmış, ben birilerinin hayatlarını güzelleştirmişim. Kimileri arkamdan konuşmuş, kimisi gözlerime bakıp aşk'a dair güzel sözleri bir araya getirmiş, zaman zaman omuz omuza vermişim dostlarımla kavgaya tutuşmuşum, zaman olmuş dostum dediğim insanlardan kazık yemişim, yeri gelmiş konserde Şebnem dinleyip hüzünlenmişim yeri gelmiş kendim müzik yapıp birilerini eğlendirmişim. Seviyorum deyip de sonra yarı yolda bıraktıklarım da olmuş ama elini uzatıp beni sürükleyip sonra elimi tutmaktan korkanlar da yer etmiş hayatımda. Üzmek için her türlü şerefsizliği yaptığım insanlar da oldu hayatımda, onları üzdüğüme üzüldüğüm de.. Bu kin, ilişkileri satranç tahtasına çevirenlerden arta kalanlardı sadece o kadar..

Ve yanımda olan insanlarla bi şekilde geçmeye devam edecek bu hayat, büyüdükçe de bu böyle kalacak. Hayatımda olmayı hakedenlerin hayatına girmeyi başardığım sürece mutlu olacağım.. Bütün çabam da bundan ötürü zaten.

Yeni dostlarım, yeni arkadaşlarım, yeni uğraşlarımla, yeni aşk'larımla bi şekilde devam ediyor hayat, ben birilerinin hayatlarından çıktım diye ya da birileri benden eksildi diye dünya durmuyor.
Burda bir çocuk 9 yıldır aynı parfümü kullanarak, 6 yıldır kalemle yazarak, 5 yıldır aynı atkıyı takarak kendi dünyasında yaşamaya devam ediyor hala.

Doğumgünüm kutlu olsun!

''nice nice güzel, umut ve mutluluk dolu seneler yaşaman dileğiyle'' diyen ya da demeyen, kıyısından köşesinden de olsa hayatıma girmiş,bana olumlu ya da olumsuz anlamda birşeyler katmış herkese:

''Hayatıma giren herkese yaşanmış herşeye teşekkürler büyüyorum sizinle..''

Ve son olarak Ataol Behramoğlu'nun dediği gibi;

23 yılda Öğrendim Ki;

Insanlara kendimi zorla sevdiremeyecegimi ögrendim. Yapabilecegin tek sey
sevilebilecek biri olmak.
Gerisi onlara kalmis…

Insanlari ne kadar düsünürsen düsün,
Onlarin seni o kadar düsünmediklerini ögrendim.
Güven elde edebilmek için yillarin gerektigini,
Ama yok etmek için saniyelerin bile yettigini ögrendim.

Önemli olanin hayatindaki esyalarin degil,
Hayattaki kisilerin oldugunu ögrendim.
Insanin ancak 15 dakika çekici olabildigini,

Ondan sonra alisildigini ögrendim.
Kendimi karsilastirmak için baskalarinin en iyi yaptiklarini degil, Kendi
en iyi yaptiklarimi kistas almam gerektigini ögrendim.
Insanlar için olaylarin degil, onlarin daha önemli olduklarini ögrendim.

Her ne kadar ince kesersen kes,
Kestiginin her zaman iki yüzü olacagini ögrendim.
Sevdigin kisilere sevgi dolu sözler söylemen gerektigini,
Belki bunun onu son defa görüsün olabilecegini ögrendim.

Her ne kadar onu çok düsünsen de,
Yine de gidebilecegini ögrendim
Kahramanlarin, yapilmasi gerekenleri ne pahasina olursa olsun,
Yapanlar oldugunu ögrendim.

Insanlarin seni hep hesapsiz sevdigini, Ama bunu nasil göstereceklerini
bilemediklerini ögrendim.

Sinirlendigimde gerçekten buna degse bile asla acimasiz olmamam
gerektigini ögrendim.

Gerçek dostlugun ve gerçek askin aramizda uzak mesafeler olsa bile
büyüdügünü ögrendim.

Birisinin seni istedigin gibi sevmemesi,
Onun seni tüm benligiyle sevmedigi anlamina gelmedigini ögrendim.
Bir arkadasin ne kadar iyi olursa olsun seni üzecegini
Ve senin yine de onu affetmen gerektigini ögrendim.

Bazen baskalari tarafindan affedilmenin yetmedigini ögrendim.
Kendini de affetmeyi ögrenmelisin.
Kalbin ne kadar kirilmis olursa olsun,
Dünyanin senin acilarindan dolayi durmayacagini ögrendim.

Geçmisimiz ve durumumuzun oldugumuz kisiligi etkiledigini,
Ama olmamiz gerekene karsi sorumlu oldugumuzu ögrendim.

Iki kisinin tartismasinin, birbirlerini sevmedikleri anlamina gelmedigini
ögrendim.
Ve tartismadiklari zaman da sevdikleri anlamina gelmedigini.

Bazen kisiligini eylemlerinin önüne koyman gerektigini ögrendim.

Iki kisinin tamamen ayni olan bir seye baktiklarinda bile
Farkli seyler görebildiklerini ögrendim

Hayatlarinda her zaman dürüst bir sekilde daha ileriye gitmek isteyen
kisilerin,
Sonuçlari önemsemediklerini ögrendim.

Seni dogru dürüst tanimayan kisilerin,
Hayatini birkaç saat içinde degistirebileceklerini ögrendim.

Verebilecegin bir sey kalmadiginda bile bir arkadasin agladiginda, Ona
yardim edebilecek gücü bulabilecegini ögrendim.

Yazmanin, konusmak kadar duygusal gayret gerektirdigini ögrendim.
En fazla önemsedigim kisilerin, benden hep uzaklastirildiklarini ögrendim.

Insanlari üzmeden ve duyarli olarak kendi fikirlerini söylemenin
Çok zor oldugunu ögrendim.

Sevmeyi,
Ve sevilmeyi ögrendim…
Ögrendim…

Bir Babam var..

İbrahim Özgün — Sun, 20 Jun 2010 08:15:14 +0000

Gözümü bu dünyaya açtığım ilk günden beri yanımda olan bir babam var…

Benim babam biraz tuhaf bi adamdır, eski toprak derler ya hani öyledir.Eskişehir’in bir köyünden öğretmen okulunu kazanmış, öğretmen olmuş, Zihinsel engelliler üzerine çalışmalar yapmış ve 30 yıl deli gibi çalıştıktan sonra emekli olup karısıyla birlikte sessiz bir tatil kasabasına yerleşmiştir. Ssabah 6da kalkar hergün,düzenli sakal traşı olur, 1buçuk saat mutlaka yürür hergün. Kanyon yürüyüşlerine katılır, Zeytin ve kestane toplamaya çıkar, ahçılık kursuna gider tüm bunları yaparken de haftada 2 kitap okur. Dedim ya biraz farklıdır.50yaşında yabancı dil öğrenmek şart der, İngilizce kursuna gider sonrasında ya ben zaten orta okuldayken almanca dersleri almıştım okulda hatta Almanyadan bir mektup arkadaşım vardı en iyisi ben almanca öğreneyim der, almanca özel dersler alır, gurbetçilerle almanca konuşur, eline bir de kağıt kalemi aldı mı kısa türkiye tarihi bile anlatır turistlere, çok kez şahit olduğum ilginç sahnelerdendir bu, her seferinde de babamın özgüvenine hasta olmuşumdur.

Babam rahat adamdır, öyle gereksiz saygı şeyleri yoktur ne bileyim karşımda ayak ayak üstüne atılmaz, karşımda sigara içilmez, benimle aynı masada içki içemezsin falan filan böyle saçmalıklarda boğmadı beni. Akşama bi büyük içelim baba ya diyebildim hep.Ben küçükken dolaşırdık birlikte Eskişehirde bol bol, öyle elimden falan da tutmazdı kocaman adam oldun çocuk musun artık derdi ben de evet evet büyüdüm diyip şımarırdım kendi kendime. Annem dışarda yemek yemenin sağlıksız olduğunu düşündüğü ve bize kızdığı için annemden gizli lokantaya giderdik çocukluğumun en güzel anları annemden gizli dışarda yemek yediğim anlardır. Şimdi 8 yıldır ev yemeğine hasret olan halime bakınca o halime gülüyorum o da ayrı bi şey..

Babam manıtklı adamdır, öyle idolüm falan olmadı hiç, ona özenmedim. Hayatımın kahraman’ı falan da olmadı, bunun için çabalamadı bile. O benim sadece babamdı ve en güzeli de buydu benim için, bir arkadaş gibi gezdik tozduk, bir dost gibi kadeh tokuşturduk, yeri geldi bir baba gibi değil bir abi gibi yol gösterdi hayatıma yeri geldi bir kardeş gibi benden nasihat aldı. Hayatım için önemli olan kararlarda direk etkilerde bulunmamayı tercih etti(Kuşadasına taşınma olayı dışında) örneğin askeri liselere başvurum, liseyi yatılı okuma isteğim, öss’ye 2. hazırlandığım yıl Eskişehire gelmem, Üniversite için İstanbula gitmem vs vs hep benim kararlarıma saygı duydu. Piyano kursuna gitmek istiyorum dediğim haftanın sonunda derse başlamıştım, Gitar çalmak istiyorum dediğimde annem aracılığıyla hatrı sayılır bir para verdi, Basketbol kursuna gitmek istedim hemen başladım, Hatta bir keresinde ufakken sanal bebek almak için mesai’sinden sonra akşamın 7sinde o yorgunlukla gidip bana sanal bebek almıştı, onu da hiç unutmuyorum

Babam aslında duygusal adamdır.. Ben babamı sadece 1 kere ağlarken gördüm o da televizyonda.. Ahmet Taner Kışlalı’nın cenaze töreninde babamın ağladığını gördüğümde büyük bir hayal kırıklığına uğramıştım aslında çünkü babam hiç ağlamazdı, hiç görmemiştim, hala da görmedim.. Küçükken bu olay beni biraz -yaralasa- da büyüyünce Ahmet Taner Kışlalı’yı tanıyınca evet diyorum bir insan ağlayacaksa, o gün ağlamalı.. Dedim ya babam duygusal adamdır çok yansıtmaz ama dışarıya mesela her Eskişehire gittiğimizde amcamın mezarına gider, üzülür.. ama söylemez bize oraya gittiğini. -Hiç görmediğim ninemin ve dedemin- fotoğraflarına bakar hüzünlenir ama bişey demez en fazla sigara yakar.. Ama biz anlarız onlara ‘çok erken gittiniz,keşke biraz uzun yaşasaydınız da benim bu günlerimi de görebilseydiniz’ dediğini..

Babam ayrıca tutarlı adamdır.. Eski solculardandır kendisi, hala da kendince mücadelesine devam eder. Dönmedi, makam mevki uğruna -badem bıyık- bırakanlardan da olmadı, sadece birilerine görünmek için Cuma namazlarına falan da gitmedi, kimsenin de yalakalığını yapmadı bundandır belki çalıştığı yerler arasında Bolvadin, Yerköy ve binimum Eskişehir’in kırsal ilçelerinin olması.. Öyle alkol’ü falan da yoktur, babamı hiç sarhoş görmedim mesela arada içeriz sadece, içersek de birlikte içeriz. İl dışında olduğu zamanlar dışında akşam yemeğine de gelmediğini hatırlamam hiç hatta annemle birlikte hazırlarlardı yemekleri, öyle gazinoya papyon’a falan da gittiğini hiç hatırlamıyorum. Eee tüm bunları yaptıktan sonra 50 yaşına gelince tövbe edip, hacca gidip, din’e dönenlerden de olmadı. İktidar değiştikçe solculaşan ya da muhafazakarlaşanlardan da olmadı, kendi bildiği yoldan kendince ilerledi sadece..

Babam saygın adamdır bide.. Kuşadasında Hoca derler hep, Ona sorarsanız saygı değer bir insandır babam, 30 yıl bu devlete hizmet etmiş, binlerce öğrenci yetiştirmiş bunların yanında 2 tane çocuk okutmuş ve onların geleceği için yatırım yapmıştır. Annem de babamın saygı değer bir insan olduğunu düşünüyor, çünkü evine sadık, ailesini düşünen bir insan, yıllarca omuz omuza mücadele etmişler hayatta, 30 yılı aşkın süredir onca şeye rağmen bırakmamışlar birbirinin ellerini.. Abime sorarsanız babam, adam’dır .. Eskişehir’in eğitim camiası da saygı duyar babama Rehberlik araştırma merkezi müdürlüğünden emekli bir insan, zihinsel engelli çocukların eğitimi için çaba sarfetmiş bir sürü teşekkür belgesi almış, herşeyin başı eğitim diyen ve bunu için yıllarca çabalayan bir insan..

Bana sorarsanız babam Can’dır, gerisi de benim için laf-ı güzah…

İbrahimÖzgün

(20Haziran2010-pazar,babalar günü)